Vrijdag 24 augustus, dag 5
We hebben een goede nachtrust gehad in het heerlijk grote bed. We ontbijten samen met een Belgisch stel. Ze vertellen enthousiast over de reis die ze gaan maken. Wij hebben natuurlijk al ervaring met vorig jarig en wensen ze in gedachte veel sterkte toe met de enorme afstanden die ze in korte tijd willen gaan afleggen.
Voor we Golden verlaten stoppen we bij de plaatselijke supermarkt om eten en drinken in te slaan. Daarna zetten we koers richting het oosten. Via de Trans Canada Highway rijden we door Yoho National Park. We zwaaien als we Field voorbij rijden, we komen hier later nog terug voor een langer bezoek.
Vlak voor Lake Louise nemen we de Icefields Parkway richting het noorden. Na een paar kilometer stoppen we bij Herbert Lake. Het is hier lekker rustig, omdat de meeste mensen zo snel mogelijk doorrijden naar Peyto Lake en de Columbian Icefields.
Dat vinden wij natuurlijk helemaal niet erg. We genieten van het uitzicht over het meertje met op de achtergrond de Bow Range, die bij de juiste omstandigheden mooie reflecties in het water geeft.
Hector Lake is een meer dat we alleen vanaf de Parkway kunnen bekijken. Het ligt in de verte, we kunnen er helaas niet zoveel van zien. We rijden daarom door naar Mosquito Creek Campground. Hier ligt een camping langs het riviertje de Mosquito Creek. We maken een korte wandeling langs het water. Rondom zien de de toppen van Bow Peak, Dolomite Peak en Mount Hector.
We rijden door naar Bow Lake en parkeren de auto bij de Crowfoot Glacier viewpoint. Dit is een populaire plek en het is dan ook behoorlijk druk. Gelukkig blijven de meeste mensen vanaf de parkeerplaats kijken. Wij gaan via het steile pad naar beneden en laten de mensenmassa achter ons. Na een korte wandeling door het bos komen we bij de waterkant van Bow Lake en zien we Crowfoot Mountain en Crowfoot Glacier. Het uitzicht en de rust zijn geweldig.
Een andere populaire stop is aan de noordkant van Bow Lake, hier ligt de Num-Ti-Jah Lodge. We maken een korte stop om het meer van de andere kant te bewonderen.
Als we doorrijden naar het noorden komen we langs het bekende Peyto Lake. Erg mooi, zoals we vorig jaar ook al gezien hebben, maar vanwege de tijd rijden we door. We hopen bij de Waterfowl Lakes nog veel moois te zien. De eerste parkeerplaats waar we stoppen is de ‘Look for moose viewpoint’. Vanaf hier is het meer nog niet te zien, wat ook de reden is dat de meeste mensen niet stoppen. Het is maar een paar minuutjes lopen, we hopen hier natuurlijk een eland te zien, maar we hebben geen geluk. We worden wel getrakteerd op een schitterend uitzicht over het meer en bergen die zich van het zuiden tot het noorden uitstrekken.
Tussen het Upper en Lower Waterfowl Lake ligt een camping, hier stoppen we ook even op zoek naar mooie plaatjes.
Langs het Lower Waterfowl Lake laten we de bekende parkeerplaats langs het meer aan ons voorbij gaan en stoppen wat verder naar het noorden. Ook hier zijn we de enigen en kunnen dus op ons gemak van het uitzicht genieten.
Het is dan al half 5, we moeten nu toch echt door gaan rijden richting Aurum Lodge, anders missen we het diner. Bij de Saskatchewan River Crossing tanken we de auto nog even vol. We verlaten nu de Icefields Parkway en nemen Highway 11 naar het oosten. 
Vlakbij Preachers Point schijnt er een schitterend licht op de bergen in de verte. We stoppen de auto voor een paar mooie foto’s. Om kwart over 6 komen we aan op de plaats van bestemming. We worden daar hartelijk ontvangen door onze hosts Alan en Madeleine. Alan wijst ons naar onze kamer, de grootste die ze hebben. We hebben zelfs een jacuzzi!
Tijdens het diner zitten we aan tafel met twee Canadezen, ze komen hier om te vissen en hebben veel praatjes. Er wordt in geuren en kleuren verteld over de beer die ze op heldhaftige manier hebben weggejaagd 
Na het eten maken we een korte wandeling om de omgeving te verkennen. De lodge staat vlak aan Abraham Lake, het is een groot stuwmeer om elektriciteit op te wekken. De lodge ligt volledig afgelegen en als we om ons heen kijken zien we niets dan bergen, bossen en het meer. De maan staat al hoog aan de hemel als we naar binnen gaan om te gaan slapen.
Zaterdag 25 augustus, dag 6
We zijn vroeg opgestaan vanmorgen, al om half zeven. We hopen op een mooie zonsopkomst. Helaas zit dat er vandaag niet in, het is namelijk bewolkt, de zon laat zich niet zien.
Alan heeft vannacht in zijn vallen wat knaagdieren gevangen. Die gaat hij een eind verderop weer vrijlaten en hij nodigt ons uit om mee te gaan. Dit levert namelijk een goede gelegenheid om ze op te foto te zetten. Hij heeft een Hertmuis (Deer Mouse) en een Pluimstaartrat (Packrat) gevangen.
Daarna gaan we de Siffleur Falls verkennen. We moeten daarvoor een stukje terug rijden richting de Icefields Parkway. Twee kilometer ten zuiden van de Two O’Clock Creek Campground ligt de parkeerplaats vanwaar de wandeling begint. Eerst steken we via een hangbrug de North Saskatchewan River over. Vervolgens gaat het pad via een boardwalk over de Kootenay Plains. Dit is een uitgestrekte vlakte met hier en daar een boom. De boardwalk is om de kwetsbare natuur te sparen.
Als we de vlakte zijn overgestoken komen we weer in het bos. Hier ontdekken we een rode eekhoorn. Het diertje gooit eerst een hele lading dennenappels uit de boom om ze vervolgens op de grond te gaan verstoppen voor de winter. Af en toe komt hij even checken of we hem nog steeds in de gaten houden. Erg grappig om te zien
We steken via een lage brug de Siffleur River over. Vanaf hier gaat het pad stijgen en komen we uiteindelijk uit bij het uitkijkpunt over de Siffleur Canyon. Het is een schitterende ‘V-vormige’ kloof waar de Siffleur River in de diepte doorheen stroomt. 
Het is heel bijzonder om te zien. Verderop, meer richting de waterval heeft het water fraaie vormen uitgeschuurd in de rotsen. De waterval zelf is indrukwekkend, maar bij lange na niet zo mooi als de kloof waar de rivier doorheen stroomt. Voor we weer terug gaan rusten we even uit en eten een lekkere appel.
Vervolgens rijden we naar de Crescent Falls. Om hier te komen rijden we weer naar het noorden, langs het gehele Abraham Lake. De twee watervallen volgen elkaar kort op en zijn een onderdeel van de Bighorn River. Tussen de twee watervallen is een plateau waar we allemaal mensen zien lopen. Daar willen we natuurlijk ook naartoe, maar we hebben geen idee hoe we daar moeten komen. We gaan dus op zoek. Een stukje stroomafwaarts loopt een pad waarlangs we naar beneden kunnen. Het is wel erg steil en Wendy durft het in eerste instantie niet aan. Ik vind het raar dat ze dit eng vind, terwijl ze wel op de rand van een afgrond durft te staan. Daar heb ik juist veel meer problemen mee. Ik kan haar gelukkig wel overhalen en na een voorzichtige afdaling komen we toch veilig beneden aan. Dan begint het een beetje te regenen, dus we blijven onder de bomen staan schuilen tot het weer ophoudt.
We lopen nog even over het plateau en moeten dan toch zo langzamerhand weer terug naar Aurum Lodge voor het diner. We beginnen dus weer aan de beklimming, hier heeft Wendy gelukkig minder moeite mee. 
Ik verbaas me overigens wel, terwijl wij naar boven klimmen komt er iemand in hoog tempo op slippers naar beneden.
Op de weg terug naar Highway 11 stoppen we nog even bij een uitkijkpunt. Daar wordt ons gevraagd om een enquête in te vullen. Als beloning krijgen we het mooi ‘Bighorn Wildland’ boek over de omgeving.
We hebben nog wat tijd over en besluiten bij de dam te gaan kijken die Abraham Lake afsluit. Het is echter niet de moeite waard, dus we rijden snel weer door. We eten vandaag vroeg om vervolgens naar de Pow Wow te gaan kijken. Dit is een Indiaans dansfestival dat één keer in de vijf jaar gehouden wordt. Het is erg leuk om mee te maken. De mannen en vrouwen die meedoen zijn in schitterende kleren gehuld. De mannen zijn helemaal mooi uitgedost met fel gekleurde kleding, verentooi en belletjes aan hun armen en benen. Er wordt gedanst op de traditionele Indiaanse muziek, die bestaat uit trommels en gezang. Op den duur wordt de muziek wel wat monotoon, maar over het algemeen is dit erg leuk en bijzonder om mee te maken. Ik had het absoluut niet willen missen.
Zondag 26 augustus, dag 7
Het weer zit vandaag niet zo mee, de voorspellingen zien er wat somber uit. Maar dat weerhoudt ons er natuurlijk niet van om op pad te gaan. We vertrekken richting het westen naar de Icefields Parkway, vanaf de Saskatchewan River Crossing rijden we naar het noorden om onze auto uiteindelijk te parkeren bij de Wilcox Pass trail. 
Via een pad door het bos klimmen we omhoog. Als we uit het bos tevoorschijn komen hebben we een mooi uitzicht over de Icefields Parkway en de Athabasca Glacier. We moeten dan nog wel een stuk doorlopen voor we op de bergpas zijn.
Het weer is somber en als we boven zijn begint het voorzichtig te sneeuwen. De Wilcox Pass is een bergpas tussen Nigel Peak en Mount Wilcox. Het is een open vlakte met alleen bodembegroeiing. Er zitten hier veel Bighorn sheep en grondeekhoorns, hoewel we de laatste vandaag niet zien. We volgen het pad over de pas richting het noordoosten, maar omdat het weer niet beter wordt besluiten we op een gegeven moment weer terug te gaan.
Als we weer dichter bij de rand van de Wilcox Pass komen wordt het drukker, er zijn behoorlijk wat mensen aan het wandelen. Het zal ook wel komen omdat dit de laatste dag is van de lokale zomervakantie. Gelukkig wordt het nu ook weer wat warmer. Op weg naar beneden kunnen we genieten van de kunsten van de Bighorn sheep. 
We zien een mannetje en twee vrouwtjes aan de andere kant van een kloof. Ze lopen met speels gemak langs de steile hellingen op zoek naar voedsel.
Na de Wilcox Pass rijden we een stukje terug richting het zuiden. We stoppen bij de Nigel Pass trailhead, vanwaar we opzoek gaan naar een kleine waterval die Darwin Wiggett beschrijft in zijn boekje ‘How to Photograph the Canadian Rockies’. Helaas kunnen we de waterval niet vinden. We rijden daarom weer een kilometer verder naar het zuiden en zijn nu aan de top van de ‘Big Bend’. Vanaf de parkeerplaats zijn de Bridal Veil Falls te zien. Vanaf hier kun je echter ook de Panther Falls bekijken. Deze waterval is veel spectaculairder dan de Bridal Veil Falls, maar minder bekend omdat hij niet staat aangegeven. Ook deze waterval vinden we dankzij het boekje van Darwin Wiggett. Vanaf de parkeerplaats lopen we naar Nigel Creek. Het riviertje wringt zich door verschillende gaten en gleuven, die het water in de rotsen heeft uitgesleten, alvorens het zich 60 meter de diepte instort. Wendy waagt zich op het randje om in de diepte te kijken, maar dit gaat mij toch echt te ver. Hoogtevrees hè!
Vervolgens lopen we via een slingerend pad het dal in om dat waterval van beneden te bekijken. Vanwege de hoogte en de wind waait er een spray van water rond, zodat we snel nat worden. Snel dus weer weg hier. Op weg naar boven buigen we halverwege af naar een ander pad. Via deze weg kunnen we namelijk onder de waterval komen, op het punt waar het water uit de rotswand komt. 
Via een smalle richel komen wij op een iets groter plateau onder de waterval. We kunnen hier alleen gehurkt lopen, omdat het plafond erg laag is. Als ik bij de rand zou durven te komen dan zou ik het water kunnen aanraken. Erg gaaf om hier te zijn, maar ook wel een beetje eng. Weinig mensen weten hiervan, dus we zijn alleen. Op een gegeven moment zien we wel een hoofd om de hoek kijken en iemand snel een foto nemen. Waarschijnlijk heeft die man ons niet eens gezien. De terugweg via de richel vind ik minder prettig dan op de heenweg en ik zorg dat ik er snel overheen ben. Wendy moet daar wel om lachen. Zij gaat gewoon op de richel staan om naar beneden te kijken, bij de gedachte alleen al krijg ik knikkende knieën.
Het is weer tijd om naar huis te gaan. We moeten toch nog bijna een uurtje rijden. Op de terugweg stoppen we nog een paar keer vanwege het mooie zonlicht dat schijnt op de bergtoppen die boven de wolken uitkomen. Tegen zes uur zijn we terug bij Aurum Lodge. Hier zien we ook nog twee herten langs de kant van de weg staan.
Tijdens het avondeten zitten we aan tafel met een groep Amerikanen. Ze hebben veel te vertellen en het is heel gezellig. Na het eten zijn we vermoeid van de mooie dag en gaan met een goed gevoel naar bed.
Morgen gaan we afscheid nemen van Aurum Lodge en rijden we door naar Jasper. Klik hier voor het vervolg, of klik rechts bovenin het menu op Jasper.
